Αναρτήσεις

Η απουσία

Εικόνα
  Η απουσία είναι σαν μια βαριά αρχοντική πόρτα επιβλητική και άκαμπτη. Εμφανίζεται μπροστά σου και προσδιορίζει το δρόμο σου δεν μπορείς να την αγνοήσεις δεν μπορείς να την προσπεράσεις δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω πρέπει να την αντιμετωπίσεις. Στην αρχή θα την αρνηθείς σύντομα όμως θα αποδεχτείς την ύπαρξη της. Μετά ίσως, κρυφτείς πίσω της πιο πολύ για να κουρνιάσεις, το βάρος της, την ίδια στιγμή που σε φοβίζει την ίδια στιγμή σου προσφέρει ασφάλεια. ‘’Βρήκα ένα τόπο’’ θα σκεφτείς. Όμως η πόρτα δεν είναι τόπος και δεν μπορείς να ζεις συνεχώς πίσω της. Θα το καταλάβεις όταν με την πλάτη θα σύρεσαι επάνω της. Μισή απώλεια μισή εσύ. Και ύστερα θα μάθεις πως η πόρτα δεν είναι εκεί για να σου κόψει το δρόμο. Βρέθηκε στο δρόμο σου για να σε διδάξει: να μην φοβάσαι να ανοίγεις πόρτες που δεν ξέρεις που οδηγούν, πως ότι σε τρομάζει πρέπει να το αγγίζεις, πως η πόρτα δεν είναι προορισμός, πως δεν θα μπορέσεις να την ξεχάσεις. Θα μάθεις να εκτιμάς, να νιώθεις, να αγαπάς, να δίνεσαι με κάθ

Μην κοιτάξεις πίσω.

Εικόνα
  Μην κοιτάξεις πίσω. Μπες στη νέα χρονιά με το κεφάλι ψηλά αλλά μην κοιτάξεις πίσω... Μην πάρεις μαζί σου εικόνες από ανθρώπους με μάσκες... Μην πάρεις μαζί σου εικόνες από μάτια γεμάτα αγωνία, πού συνάντησες στο λεωφορείο, στο μετρό, στους δρόμους.... Μη φέρεις στον νου σου δρόμους σκοτεινούς και μαγαζιά χωρίς φώτα.. Μην κρατήσεις αριθμούς ήταν πολλοί.. Ήταν καθημερινοί... Νούμερα που έμπαιναν το ένα δίπλα στο άλλο... Αντιπροσώπευαν κρούσματα... Κλίνες διαθέσιμες, και κλίνες αδιάθετες. Νούμερα μετρησαν ανθρώπους που έφυγαν από τη ζωή.. το 1 το 0 το 4 και άλλοτε πάλι άλλα νούμερα, ανάλογα τη μέρα, ανάλογα την αιτία. Τι πήγε τόσο λάθος τη χρονιά που πέρασε; Από πότε τα νούμερα μετρούν τους ανθρώπους... Οι άνθρωποι μετρουν με τα νούμερα... ποσότητες, λεφτά, αποστάσεις, ώρες, στιγμές φορές, και ότι θεωρούν πολύτιμο. Ξέχνα τα νούμερα ήταν άνθρωποι και λείπουν. Οι δικοί τους δεν μετρούν πλέον, σαστισμένοι στέκονται και μετά βίας νιώθουν. Για αυτό σου λέω μην κοιτάς πίσω.... Σήκωσε το κε

Ευχές Χριστούγεννα 2020

Εικόνα
  Οι γιορτές είναι αφορμές. Αφορμές για λέξεις που γίνονται ευχές. Ευχές που περικλείουν ευχαρίστηση και φροντίδα. Βάλτε τις δικές σας λέξεις στις φετινές ευχές, βάλτε αλήθεια και συναίσθημα. Μην είστε τυπικοί. Δεν είναι τυπικά Χριστούγεννα αυτά και σίγουρα δεν είναι συνηθισμένα. Μην πείτε τα ίδια. Πείτε αλήθεια, όσο μικρή ή μεγάλη. Βρείτε την μέσα σας και βάλτε την σε λέξεις... σε χειρονομίες και στο χαμόγελο σας. Να έχετε στιγμές, δικές σας μοναδικές. Μιλήστε με την καρδιά σας, σήμερα, μην το αφήνετε για άλλη στιγμή. Ιωάννα Κατσιμίγα Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας iwannakk@hotmail.com

Αν είναι ανάγκη, τότε δεν είναι αγάπη

Εικόνα
  «Σε χρειάζομαι» λέμε συχνά στο αντικείμενο του πόθου μας. «Σε έχω ανάγκη» μην με αφήσεις. Η ανάγκη γίνεται μοχλός και κινεί την συμπεριφορά και τα λόγια μας. Οι γυναίκες συχνότερα από τους άνδρες ικετεύουμε για λίγη ακόμη αγάπη για λίγη ακόμη ικανοποίηση της ανάγκης μας. Έχουμε μεγαλώσει με την πεποίθηση πως για να είμαστε ολοκληρωμένοι και ευτυχισμένοι χρειαζόμαστε το «άλλο μισό» μας. Κανείς δεν μας είπε να ψάξουμε για το άλλο «ολόκληρο» μας. Από μικρή ηλικία τα σχέδια και τα όνειρα μας προϋποθέτουν τον σύντροφο – σύζυγο – εραστή για να υλοποιηθούν. Δεν θα μας εξηγήσουν όμως ποτέ πως πρέπει να είναι το άλλο μας μισό και τι να αποφύγουμε. Οι προτροπές και οι οδηγίες σταματούν στην εύρεση του. Πώς γινόμαστε σκλάβοι της ανάγκης; Αν δεν μπορέσεις να ελέγξεις τις ανάγκες σου, τότε μοιραία θα γίνεις σκλάβος τους. Θα γίνεις υπάκουη στις επιθυμίες και τα καπρίτσια τους. Πίσω από την ανάγκη του ερωτικού συντρόφου κρύβεται ο φόβος. Ο φόβος να μην μείνεις μόνη σου, ο φόβος μήπως δεν σε αγαπούν

Η ΖΩΗ, Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΙ ΑΝΑΜΕΣΙΣ Η ΤΕΧΝΗ

Εικόνα
  Η ζωή, ο θάνατος κι αναμεσίς η Τέχνη. Η Collage CONNECT PEOPLE ΑΜΚΕ δημιουργήθηκε στο μυαλό του Ιωάννη Μαϊδανού, ο ίδιος για πλέον από σαράντα χρόνια, δημιουργούσε φωτογραφικά κολλάζ με το χέρι. ‘’Χρειάζεται μόνο ένα ψαλίδι μια κόλλα ένα χάρακα και ένα περιοδικό ‘’ όπως ο ίδιος έλεγε. Κοιτώντας κανείς τα έργα του βέβαια διαπιστώνει πως χρειάζονται πολύ περισσότερα, που ο ίδιος δεν κατονόμαζε. ‘’ Χώρις πρόθεση, να αφήνεσαι στις εικόνες να σε οδηγούν’’. Πoτέ πριν φτιάξει ένα έργο δεν είχε την παραμικρή σκέψη, δεν χρειαζόταν κεντρικό θέμα, αφηνόταν στην ροή .... όπως έκανε με κάθε τι. Η τεχνική του χειροποίητου κολλάζ μπορεί να φέρει τους ανθρώπους πιο κοντά, χωρίς κανόνες και φόρμες, χωρίς κοινή γλώσσα, χωρίς προηγούμενη εμπειρία. Σε κάθε συμμετοχικό project που κάναμε, αυτό επιβεβαιωνόταν, άνθρωποι από διαφορετικές κουλτούρες, ηλικίες, με ελάχιστη ή καθόλου εμπειρία δημιουργούσαν υπέροχα έργα. Κέρδιζε πάντα η χαρά εκτός από την δημιουργία. Η χαρά των συμμετεχόντων που σε ένα απόγευμα

ΜΗΠΩΣ ΣΕ ΠΝΙΓΕΙ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΣΟΥ;

Εικόνα
  Μήπως σε πνίγει το δίκιο σου ; Θα διαφωνήσεις πολλές φορές στη ζωή σου, με τους γονείς, με τους φίλους, με τον άνθρωπο σου. Η πρώτη αντίδραση όταν διαφωνείς είναι να νευριάσεις, μάθαμε να το κάνουμε αυτό από παιδιά, βλέποντας τους ‘’μεγάλους’’ να διαφωνούν με αυτό τον τρόπο. Με φωνές και με χειρονομίες. Με εντάσεις και υπερβολές. Οι περισσότεροι γνωρίζουμε την φράση ‘’με πνίγει το δίκιο μου’’, σε αυτό το ‘’μου’’ κρύβονται τα προβλήματα και ξεκινούν τα λάθος συναισθήματα και οι αντιδράσεις. Είναι το δίκιο ΣΟΥ που ΣΕ πνίγει, είναι δηλαδή κάτι δικό σου, που έφτιαξες εσύ συμφώνα με τις αντιλήψεις, τις πεποιθήσεις και τις εμπειρίες σου .  Σε πιάνει από το λαιμό το ‘’δίκιο σου’’ και σου κόβει την ανάσα, κάνεις σπασμωδικές κινήσεις και εκτοξεύεις απειλές και ‘’βαριές’’ κουβέντες που τα ονομάζεις επιχειρήματα. Προσβάλεις, μειώνεις, αδικείς, εκβιάζεις, απειλείς και κρίνεις τον ‘’αντίπαλο’’ σου, χωρίς ίχνος ντροπής. Σε τυφλώνει αυτό το δίκιο, σε σκληραίνει και σε ασχημαίνει ταυτόχρονα.

Η ΣΥΝΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΣΕ ΤΡΩΕΙ ...

Εικόνα
  Η συνήθεια που σε τρώει